Familie Valente trots, maar ook op hun hoede: ''Daar ben ik heel bang voor'' | OneFootball

In korte tijd is er veel veranderd voor Luciano Valente en zijn familie. Begin vorig jaar werd de middenvelder bij FC Groningen uitgeroepen tot man van de wedstrijd na een doelpuntloos gelijkspel tegen Almere City FC. Nog geen jaar later is Valente uitgegroeid tot uitblinker bij Feyenoord en debuteerde hij in het Nederlands elftal.

In een uitgebreid item van de NOS komt de familie Valente aan het woord. De trots is groot, maar de nuchterheid overheerst. Vader Roberto benadrukt dat hij trots is op al zijn zoons en vooral op hun mentaliteit. Dat Luciano ondanks alle aandacht bescheiden blijft, zag hij ook toen Valente in de media werd genoemd als mogelijke opvolger van Frenkie de Jong bij Oranje. ''Gênant zeg. Ik schaam me dood'', waren volgens Roberto de woorden van de Feyenoorder.

Luciano omschrijft zichzelf als een supervrolijke familiemens. Aan de keukentafel in Zuidlaren klinken echter ook andere typeringen. Een beetje laks, een tikkeltje naïef, heel druk en vooral niet bang. ''Ja, dat zit er ook wel in'', erkent hij. Moeder Irene vult hem direct aan: ''Hij is niet een beetje laks. Luciano is gewoon laks.'' Broers Ricardo en Lorenzo knikken instemmend. Die eigenschap wordt niet altijd gewaardeerd binnen het fanatieke voetbalgezin.

Vader Roberto herinnert zich nog een moment uit de jeugdopleiding van FC Groningen. Na een nederlaag van 9-1 tegen AZ stapte een elfjarige Luciano lachend de auto in. ''De trainer zei dat we goed hadden gespeeld'', zei hij. Roberto reageerde fel en confronterend: ''Wat heb je goed gedaan?'' om direct daarna duidelijk te zijn: ''Je hebt 9-1 verloren. Je kunt beter stoppen met voetbal.'' Met Italiaanse handgebaren legt hij uit: ''Ik ben zo opgevoed in Italië. Daar telt alleen winnen. En dan zie je al die andere ouders klappen en zeggen dat die kinderen het zo goed hebben gedaan. Ze hebben met 9-1 verloren! Dat bestaat niet voor mij.''

Ricardo weet nog goed wat zijn vader vooral boos maakte: ''Wat papa boos maakte, was dat ‘Lu’ in de auto stapte met een big smile.'' Ook Lorenzo herkent dat fanatisme. ''Als ik slecht had gespeeld, durfde ik de auto niet in.'' Hij was de eerste van de broers die werd gescout, maar viel na drie jaar in de jeugd van FC Groningen af. ''Ik zag mijn droom uiteenspatten en mijn ouders zagen hoe pijnlijk dat voor een kind kan zijn.'' Ricardo vult aan: ''Het eerste wat jij in al je woede deed, was de voetbalposters van je muur trekken.''

Moeder Irene noemt dat moment nog steeds moeilijk. ''Ik vind dat afvallen heel verdrietig. Omdat ik weet wat voetbal voor onze kinderen betekent.'' Toch staat de opvoeding van de Valentes al jaren vast. ''Ik vind fanatisme in sport belangrijk. Dat zit in mijn karakter. Het is pedagogisch misschien niet altijd even verantwoordelijk geweest, maar wij geloven niet in pamperen. Speel je goed, hoor je het. Speel je shit, hoor je dat ook.''

Omgaan met aandacht en verwachtingen

De opvoeding heeft de broers gevormd, vindt Lorenzo. ''Met lief, lief, lief red je het niet. We hebben door onze opvoeding goed met kritiek om leren gaan.'' Luciano sluit zich daarbij aan. ''Zonder mijn familie was het nooit gelukt, maar in de jeugd is het wel eens moeilijk geweest. Ze zijn bizar fanatiek en heel kritisch, maar vooral omdat ze wisten wat eruit zou kunnen komen.''

Binnen de familie voelt het succes van Luciano soms onwerkelijk. ''Voor ons zit er geen verschil in een wedstrijd voor GVAV-Rapiditas F1 of Feyenoord'', zegt Irene. Lorenzo vult aan: ''Het voelt vreemd voor ons. Als een soort andere realiteit. Soms roepen we dat het niet normaal is, om het maar uit te spreken.''

De groeiende aandacht wordt op alle fronten gevoeld. ''Het is haast een beetje gênant dat het altijd over hem gaat'', zegt Roberto. ''Het gaat over zijn sik, over zijn tattoos, een mogelijke vriendin. Zo is dat wereldje.'' Ricardo kijkt daar met zorg naar: ''Straks als het minder gaat, wordt je broertje publiekelijk afgemaakt.'' Irene beaamt dat gevoel: ''Daar ben ik heel bang voor. Dan is het wel je zoon. Ze zijn ook kwetsbaar.''